تو این فکر بودم که در مورد چی آپ کنم که به ذهنم رسید فردا جمعه ، تصمیم گرفتم که این پستمو

واسه عزیزی بذارم که همه ی ما منتظر اونیم...

این شب جمعه دلم بد گرفتست نمی دونم چرا دلم می خواد حرفامو به یکی بگم تا شاید بتونم یه خورده

 آروم بشم ، دیگه کی بهتر از مهربونی که همه ی ما انتظار اومدنشو می کشیم....

انگار غروب غربت جمعه می خواد هم چنان ادامه پیدا کنه و به این فکر نمی کنه که صبرم لبریز و دلم پیر

 شده...!!!

نمی دونم چرا دنیا این طوری شد ، هر کس هر کاری دلش می خواد می کنه بعد میگه خدا بخشندست

، آره بخشندست اما تا چند بار توبه...یک بار ، دوبار ، سه بار اما نه هزار بار....نمی دونم به خدا دیگه

خودمم از آدمای اینجا خسته شدم ، کسی حرف کسی رو نمی فهمه ، اصلا همدیگه رو درک نمی کنن ،

 جلوی تو یه چیز می گن اما پشت سرت یه چیز دیگه ، انگار نه انگار خدایی بالا سرشون هست و آخرتی

 رو در پیش دارن...وای که چه قدر دلم آز آدمای اینجا گرفتست ....

یه جمعه ی دیگه هم داره میاد اما هنوز تو نیومدی ، از وقتی که به من یاد دادن باید منتظر یه آدم مهربون

 باشم به عشق تو همه ی جمعه ها رو شمردم تا رسیدم به....

اصلا متوجه گذشت زمان نشدم ، روزایی که بی تو گذشت و حالا من یه جوون چشم انتظارم ...انتظار

 دیدن تو...

روز ظهور

آن روز همه پرچم های بر افراشته شده در زمین خیانت ، پائین می آید و تنها یک پرچم بر افراشته خواهد

 ماند و آن پرچم توست.

آری ، تنها بانگی که در همه ی نقاط این گیتی پهناور طنین انداز می شود ، بانگ روح انگیز لا اله الا الله ،

 محمد رسول الله توست ، اگر دلباختگان یوسف

با دیدن روی دل آرای او انگشت بریدند ، شیفتگان تو

بدون دیدن جمال زیبا یت در آتش فراغت پروانه وار سوختند....